நான் - நீ

அந்தி வரும் நேரமெல்லாம்
புன்னகை சிந்தி வரும்
புது மலரே - நான்
சிந்திக்கும் நேரமெல்லாம் - என்
சிந்தையிலே வரும் உருவே

உன் முழு மதி முகம்
காணும் போதெல்லாம்
நான் முதல்வனாய்
முடிசூட்டிக்கொள்வேன்
நீ வீதி உலா வரும்போது - நான்
பாதி நிலவாய் பாதையில் நிற்பேன்
ஒரே ஒரு பார்வை
பார்த்து விட்டு போ - என்
முகம் முழு நிலவாகிவிடும்

உன் சின்ன விழி
விண்மீனாய் சிரிக்கயில் - என்
இரவு பொழுது பிரகாசமடையும்
உன் பட்டு பார்வை
பட்ட பத்து நிமிடத்திற்கு
மனசுக்குள் பட்டாம் பூச்சி

உன் விடிவெள்ளிக் கண்களை
கண்டது முதல்
எனக்கு விழி மூடா
இரவுகள் பல
இந்த விடுகதைக்கு
விடை சொல் மலரே

ஞானி

உடலையும் உள்ளத்தையும் தாண்டி
உயிரை உரசிப் பார்ப்பவன் ஞானி

உயிருக்குள் இறங்கி
முத்துக் குளிப்பவன் ஞானி

புறங்களின் போர்வையை
நீக்கிப் பார்பவன் ஞானி

அகம் புறம் இரண்டிலும்
விக்ரக நிக்ரகம் செய்தவன் ஞானி

ஆதி முதலாய் எதுவும் பாதி
இல்லை என்பதை ஓதி உணர்ந்தவன் ஞானி

இருப்பதற்கும் இல்லாமைக்கும்
இடைவெளி இல்லை என்பதை
அறிந்து கொண்டவன் ஞானி

ஞானம் என்பதை காட்டுக்குள்
தேடாமல் உடற் கூட்டுக்குள்
தேடுபவன் ஞானி

உள்ளுகுள் ஒளிந்திருக்கும்
சத்துக்குள் சம்பாசிப்பவன் ஞானி

ஞானம் என்பது இறைவன்
கொடுக்கும் தானம்

அதைப் பெற்றவன் உள்ளம்
எல்லை இல்லா வானம்

எத்தனை

நித்தம் பிறப்பெடுத்து
பிறவிப் பெருங்கடல்
நீந்துவோர் தான்
எத்தனை

சித்தம் தெளிந்து
சீர் கரை
சேருவோர் தான்
எத்தனை

வாழ்கை கடலினில்
வசதிக் கரை நோக்கி
நீந்துவோர் தான்
எத்தனை

அதை வாழ்கை
முடியுமுன்னே
வாய்க்கப்
பெற்றவர் தான்
எத்தனை


உலகம் என்ற
உருண்டைக்குள்ளே
மனிதன் அடிக்கும்
நீச்சல் தான்
எத்தனை

பசித்த வயிற்றுக்கு
உணவை சேர்க்க
அடிக்கும் நீச்சல் தான்
எத்தனை

பொய்மையிலிருந்து
உண்மைக்கு அடிக்கும்
நீச்சல் தான்
எத்தனை

இருட்டில் இருந்து
வெளிச்சத்திற்கு
அடிக்கும் நீச்சல் தான்
எத்தனை

தீமையிலிருந்து
நன்மைக்கு
அடிக்கும் நீச்சல் தான்
எத்தனை

இதயக் கடலில்
எண்ணங்களுடன்
அடிக்கும் நீச்சல் தான்
எத்தனை

பிறந்தது முதல்
இறக்கும் வரை
வாழ்வதற்கே
நாம் அடிக்கும்
நீச்சல் தான்
எத்தனை

இதில் நீந்தி
கரை சேர்ந்தோர் தான்
எத்தனை

ராஜா கமால்
துபை